انشای کوتاه درباره دوستی قطره آب با گل سرخ

من یک قطره آب کوچک هستم. یک روز از دل ابری سفید پایین آمدم و در باغچه‌ای زیبا، کنار یک گل سرخ نشستم. گل سرخ کمی تشنه بود و سرش را آرام به سوی خاک خم کرده بود. با خودم گفتم: اگر می‌خواهم دوست خوبی برای او باشم، باید به جای حرف‌های زیاد، کاری کنم که حالش بهتر شود.

آرام از روی برگش سر خوردم و به خاک کنار ساقه رسیدم. خاک مرا در آغوش گرفت و کم‌کم به ریشه‌های گل رساند. گل سرخ نفسی تازه کرد، گلبرگ‌هایش را بازتر کرد و بوی خوشش در باغچه پیچید. آن وقت فهمیدم که دوستی یعنی به کسی کمک کنیم، بی‌آنکه به او آسیب بزنیم.

بعد از آن هر بار که باران می‌بارید، من و قطره‌های دیگر با احتیاط به دیدن گل سرخ می‌رفتیم. گاهی روی برگ‌هایش می‌درخشیدیم و گاهی به ریشه‌اش می‌رسیدیم. گل سرخ هم با رنگ زیبا و عطر خوشش از ما تشکر می‌کرد. من خوشحال بودم؛ چون دوستی من با گل سرخ از مهربانی و کمک شروع شده بود.