انشا درباره مقایسه اشک و باران با مقدمه و نتیجه‌گیری

مقدمه

گاهی انسان به قطره‌ای کوچک نگاه می‌کند و در همان قطره دنیایی از معنا می‌بیند. اشک و باران هر دو از دور شبیه هم هستند؛ هر دو می‌ریزند، هر دو خیس می‌کنند و هر دو می‌توانند دل را آرام‌تر کنند. اما وقتی کمی دقیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم یکی از چشم انسان می‌آید و دیگری از دل ابرها.

بدنه

اشک، زبان بی‌صدای دل است. وقتی غم در سینه جمع می‌شود یا شادی آن‌قدر زیاد است که کلمه‌ها کم می‌آورند، اشک به کمک انسان می‌آید. اشک همیشه نشانه ضعف نیست؛ گاهی نشانه صداقت، مهربانی و زنده بودن احساسات است. انسانی که اشک می‌ریزد، در واقع پنجره‌ای از دل خود را باز می‌کند تا اندوه یا شوقش بیرون بیاید.

باران هم مانند اشک، نوعی ریزش است؛ اما ریزشی از آسمان. وقتی باران می‌بارد، خاک خشک جان می‌گیرد، برگ‌ها تازه می‌شوند و هوا بوی پاکی می‌دهد. باران فقط زمین را خیس نمی‌کند، بلکه غبار خیابان‌ها و خستگی نگاه‌ها را هم می‌شوید. صدای باران روی شیشه، گاهی آرام‌تر از هر موسیقی‌ای دل انسان را آرام می‌کند.

شباهت اشک و باران در این است که هر دو نوعی شست‌وشو هستند. اشک دل را سبک می‌کند و باران زمین را. اشک می‌تواند غبار غم را از دل انسان پاک کند و باران غبار خشکی را از چهره طبیعت. هر دو پس از آمدن، حال و هوایی تازه به جا می‌گذارند؛ انگار جهان بعد از آن‌ها کمی آرام‌تر و روشن‌تر می‌شود.

اما تفاوت مهمی هم میان آن‌ها وجود دارد. اشک خصوصی‌تر است و بیشتر به درون انسان مربوط می‌شود، ولی باران عمومی است و بر همه جا می‌بارد. اشک ممکن است از یک خاطره، یک دلتنگی یا یک شادی بزرگ به وجود بیاید، اما باران بخشی از نظم طبیعت است. با این حال، هر دو به ما یادآوری می‌کنند که زندگی فقط از خنده و آفتاب ساخته نشده است؛ گاهی برای روییدن دوباره، باید بارید.

نتیجه‌گیری

در پایان می‌توان گفت اشک و باران دو تصویر زیبا از پاک شدن هستند. یکی از آسمان دل انسان می‌بارد و دیگری از آسمان بالای سر ما. اگر اشک دل را آرام می‌کند، باران هم زمین را زنده می‌کند. پس شاید خداوند این دو قطره را آفریده تا بدانیم بعد از هر بغض و هر ابر تیره‌ای، می‌توان به آرامش و تازگی رسید.