در دوره صفویه (۱۵۰۱–۱۷۳۶ میلادی)، ایران به عنوان یک قدرت تجاری مهم در منطقه عمل میکرد و کالاهای متنوعی را به کشورهای همسایه و حتی اروپا صادر میکرد. برخی از مهمترین کالاهای صادراتی ایران در این دوره عبارت بودند از:
۱. کالاهای نساجی و فرش
- فرش و قالیچههای ایرانی: یکی از معروفترین صادرات ایران بود که به اروپا، عثمانی، هند و حتی دربارهای روسیه فرستاده میشد.
- پارچههای ابریشمی و زریدوزیشده: مانند پارچههای تولیدی در یزد، کاشان و اصفهان که بسیار ارزشمند بودند.
۲. ابریشم
- ابریشم گیلان و مازندران: یکی از مهمترین کالاهای صادراتی ایران به ویژه به کشورهای اروپایی مانند ونیز، پرتغال و انگلیس بود.
- بخشی از این ابریشم از طریق جاده ابریشم به بازارهای جهانی میرسید.
۳. کالاهای فلزی و صنایع دستی
- فلزکاری (مس، برنج و فولاد) مانند ظروف مسی و اسلحههای تزئینی.
- خاتمکاری و میناکاری که از اصفهان صادر میشد.
۴. محصولات کشاورزی و خوراکی
- زعفران (به ویژه از قائنات و خراسان).
- میوههای خشک (مانند کشمش و انجیر).
- پسته و بادام.
۵. سنگهای قیمتی و جواهرات
- فیروزه (از نیشابور).
- مروارید (از خلیج فارس).
۶. ادویهجات و گیاهان دارویی
- زعفران، زیره، سماق و گلاب (به ویژه از کاشان و فارس).
مقاصد صادراتی:
- اروپا (از طریق تجار پرتغالی، انگلیسی و هلندی).
- امپراتوری عثمانی.
- هند و آسیای مرکزی.
- کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس.
تجارت در دوره صفویه رونق زیادی داشت و شهرهایی مانند اصفهان، تبریز، شیراز و بندرعباس به عنوان مراکز مهم تجاری فعالیت میکردند.