داستان کوتاه ضرب‌المثل ماه پشت ابر نمی‌ماند

داستان کوتاه: دفتر گم‌شده

در کلاس ششم، قرار بود بچه‌ها انشاهایشان را برای مسابقه مدرسه تحویل بدهند. نازنین چند روز برای انشایش زحمت کشیده بود و با خوشحالی دفترش را روی میز معلم گذاشت. زنگ تفریح که برگشتند، دفتر او پیدا نبود.

همه کلاس به هم ریخت. نازنین ناراحت بود و نمی‌دانست چه کسی دفترش را برداشته است. معلم با آرامش گفت: «نگران نباشید؛ حقیقت دیر یا زود خودش را نشان می‌دهد. ماه پشت ابر نمی‌ماند.»

آن روز کسی چیزی نگفت. اما فردا صبح، سارا با چهره‌ای شرمنده جلو آمد. او دفتر نازنین را اشتباهی میان کتاب‌های خودش گذاشته بود و وقتی در خانه آن را دیده بود، از ترس سرزنش شدن چیزی نگفته بود.

سارا دفتر را به نازنین داد و عذرخواهی کرد. نازنین که دلش آرام شده بود، گفت: «مهم این است که راستش را گفتی.» معلم هم دفتر را گرفت و رو به کلاس گفت: «دیدید بچه‌ها؟ پنهان‌کاری مثل ابر است؛ شاید مدتی جلوی روشنایی را بگیرد، اما همیشه کنار می‌رود.»

از آن روز به بعد، هر وقت کسی می‌خواست حقیقتی را پنهان کند، بچه‌ها با لبخند می‌گفتند: «ماه پشت ابر نمی‌ماند.»