نامی ترین حافظ شناس غرب در جدول

حل کردن جدول‌های کلمات متقاطع همواره یک سرگرمی فکری جذاب و در عین حال چالش‌برانگیز است؛ به‌ویژه زمانی که سوالات به حوزه ادبیات و شرق‌شناسی ورود می‌کنند. طراحان جدول معمولاً برای عبارت «نامی‌ترین حافظ‌شناس غرب»، گزینه‌های مشخصی را بر اساس تعداد خانه‌های خالی مد نظر قرار می‌دهند. برای اینکه بتوانید به سرعت خانه مربوطه را پر کنید، گزینه‌های اصلی را به تفکیک تعداد حروف در ادامه بررسی می‌کنیم.

راهنمای حل جدول: پاسخ های متداول بر اساس تعداد حروف

چرا گوته نامی‌ترین حافظ‌شناس و شیفته حافظ در غرب است؟

یوهان ولفگانگ فون گوته در دوران پیرسالی و پس از مواجهه با ترجمه آلمانی دیوان حافظ که توسط «جوزف فون هامر پورگشتال» انجام شده بود، دچار یک رنسانس روحی و جوانی دوباره ادبی شد. این آشنایی چنان عمیق و تکان‌دهنده بود که او ساختار کلاسیک، صلب و خشک ادبیات اروپایی آن زمان را کنار زد و به بازآفرینی خلاقانه روح شعر حافظ روی آورد.

او شاهکار بی‌بدیل خود یعنی «دیوان غربی-شرقی» را در سال ۱۸۱۹ میلادی تحت تأثیر مستقیم لسان‌الغیب سرود. گوته در این کتاب، بخشی مجزا به نام «حافظ‌نامه» دارد که در آن با عالی‌ترین تعابیر به ستایش تفکر رندانه، آزادی اندیشه، غنیمت شمردن دم و جهان‌بینی عمیق این شاعر شیرازی می‌پردازد و او را ستاره‌ای دست‌نیافتنی در آسمان ادب توصیف می‌کند.

سایر مستشرقان و مترجمان دیوان حافظ در اروپا

اروپاییان از سده‌ها پیش تلاش کردند تا راز جاودانگی غزل‌های شیراز را درک کنند. علاوه بر اسامی بالا، چهره‌های برجسته دیگری نیز وجود دارند که گرچه کمتر در جدول‌ها می‌آیند، اما پایه ثابتی از حافظ‌پژوهی غربی به شمار می‌روند:

• جوزف فون هامر پورگشتال: خاورشناس اتریشی که در سال ۱۸۱۲ میلادی برای نخستین بار دیوان کامل حافظ را به یک زبان اروپایی (آلمانی) ترجمه کرد و عملاً کاتالیزور اصلی آشنایی غرب با حافظ شد.
• فریدریش روکرت: شاعر و مستشرق محقق آلمانی که غزل‌های حافظ را با حفظ دقیق فرم، قافیه، ردیف و حتی وزن عروضی اصلی به زبان آلمانی برگرداند و قالب غزل را وارد ادبیات اروپا کرد.
• آنه‌ماری شیمل: اسلام‌شناس و ایران‌شناس شهیر سده بیستم که کتاب‌ها و مقالات متعددی در تفسیر عرفانی، نمادشناسی و زیباشناسی اشعار حافظ به زبان‌های آلمانی و انگلیسی به نگارش درآورد.

تفاوت دیدگاه خاورشناسان در بررسی اشعار لسان‌الغیب

نگاه دانشمندان غربی به شعر حافظ یکدست نبوده است. مکتب شرق‌شناسی آلمان و اتریش عمدتاً بر متن‌شناسی، زبان‌شناسی تاریخی و بازآفرینی زیباشناسی ادبی تمرکز داشت. دانشمندانی مانند هلموت ریتر با بررسی استعاره‌ها و مجازها به درک شبکه معنایی پیچیده دیوان و لایه‌های پنهان عرفان اسلامی کمک کردند.

در مقابل، خاورشناسان انگلیسی مانند آربری و براون بیشتر رویکرد تاریخ‌نگاری ادبی، مستندسازی و تصحیح دانشگاهی داشتند. چالش بزرگ همه این پژوهشگران غربی، ترجمه‌ناپذیری ابهام، ایهام‌های رندانه و چندبعدی بودن کلام حافظ بود؛ امری که سبب شد برخی به ترجمه وفادار منثور و برخی دیگر به اقتباس‌های منظوم و آزاد روی بیاورند تا شاید بتوانند چشمه‌ای از میخانه شیراز را به اروپا منتقل کنند.