تمرین نگارش
خودتان را به جای آخرین مداد جعبه مدادرنگی تصور کنید
در این تمرین باید از زبان خود مداد حرف بزنیم؛ یعنی جملهها با «من» شروع شوند و احساس مداد را نشان دهند.
یک بند آماده
من آخرین مداد جعبه مدادرنگی هستم. همه دوستانم کوچک و کوتاه شدهاند و بعضی از آنها دیگر در جعبه نیستند، اما من هنوز کنار دفتر نقاشی منتظرم. شاید نوکم کمی شکسته باشد، ولی هنوز میتوانم خورشید را زرد، آسمان را آبی و گلها را رنگی کنم. دوست دارم یک بار دیگر در دست کودکی مهربان باشم و آخرین رنگم را برای کامل کردن یک نقاشی زیبا به کاغذ هدیه بدهم.
نمونههای کوتاه دیگر
نمونه احساسی
من آخرین مداد این جعبهام. تنها ماندهام، اما هنوز امید دارم که کسی مرا بردارد و با من یک تصویر زیبا بکشد.
نمونه شاد
من آخرین مداد جعبهام و هنوز کلی رنگ در دل دارم. اگر مرا بردارید، میتوانم یک رنگینکمان تازه بکشم.
برای نوشتن بند خودت
از زبان مداد بنویس: من...
به احساس تنهایی، امید یا شادی اشاره کن.
بگو مداد دوست دارد چه چیزی بکشد.
بند را خیلی طولانی نکن.
اگر معلم فقط «یک بند» خواسته است، همان متن آماده اول برای نوشتن در دفتر کافی است.
جمعبندی
بهترین پاسخ، متنی است که از زبان مداد نوشته شود و احساس او را نشان بدهد.
نظرات