وقتی نویسنده کنایه به کار می‌برد مقصود او چیست؟

وقتی کنایه به کار می‌رود، مقصود چیست؟

کنایه یعنی سخنی بگوییم که یک معنای آشکار دارد، اما منظور اصلی ما چیزی دیگر باشد. مخاطب با توجه به جمله، موقعیت و نشانه‌های کلام، معنای پنهان را پیدا می‌کند.

معنای نزدیک و معنای دور

معنای نزدیک: همان چیزی است که از ظاهر جمله می‌فهمیم.

معنای دور: منظور اصلی گوینده یا نویسنده است و در کنایه اهمیت بیشتری دارد.

چند مثال ساده از کنایه

• دستش کج است.معنای ظاهری: دست او خم است. معنای کنایی: دزد یا نادرستکار است.
• فلانی دلش دریاست.معنای ظاهری: دل او مثل دریاست. معنای کنایی: بسیار بخشنده و مهربان است.
• آستین بالا زد.معنای ظاهری: آستین لباسش را بالا برد. معنای کنایی: برای انجام کاری آماده شد.
• زبانش دراز است.معنای ظاهری: زبان او بلند است. معنای کنایی: پرحرف یا گستاخ است.

چطور کنایه را تشخیص بدهیم؟

• اول معنای ظاهری جمله را بخوان.
• بعد ببین آیا جمله در همان معنای ظاهری طبیعی و کافی است یا نه.
• اگر جمله به مفهوم دیگری اشاره می‌کند، احتمالاً کنایه دارد.
• در پایان، معنای پنهان را با موضوع متن هماهنگ کن.

جمع‌بندی

در کنایه، کلمات فقط برای معنای ظاهری خود به کار نمی‌روند. هدف اصلی، رساندن معنای غیرمستقیم و دور است؛ معنایی که خواننده یا شنونده باید از پشت ظاهر جمله پیدا کند.