برای گام گذاشتن در مسیر قرب الهی چه کنیم؟
قرب الهی یعنی نزدیک شدن معنوی به خداوند از راه بندگی، عمل به دستورهای الهی و دوری از کارهایی که انسان را از خدا دور میکند. این مسیر فقط با دانستن آغاز نمیشود؛ نیاز به تصمیم، برنامه و پیگیری دارد.
چهار اقدام اصلی در مسیر قرب الهی
اول باید انسان واقعاً بخواهد در راه بندگی قدم بردارد. عزم یعنی تصمیم جدی برای ترک سستی و شروع حرکت.
پس از تصمیم، انسان با خدا پیمان میبندد که واجبات را انجام دهد و از گناهان دوری کند.
مراقبت یعنی در طول روز حواسمان باشد عهد خود را فراموش نکنیم و کارهای دیگر ما را از مسیر دور نکند.
در پایان روز یا پس از مدتی، کارهای خود را بررسی کنیم؛ ببینیم چقدر به عهد خود وفادار بودهایم و کجا باید بهتر شویم.
هر مرحله را چطور انجام دهیم؟
برای اینکه این چهار مرحله فقط در حد حرف نماند، بهتر است عهد ما روشن و قابل انجام باشد. برای نمونه، کسی که تصمیم میگیرد به خدا نزدیکتر شود میتواند با خودش عهد کند نمازهایش را اول وقت بخواند، هر روز چند آیه قرآن بخواند، از دروغ دوری کند یا در رفتار با خانواده خوشاخلاقتر باشد.
- اگر موفق بودیم، خدا را شکر کنیم و همان مسیر را ادامه دهیم.
- اگر کوتاهی کردیم، ناامید نشویم و دوباره با تصمیم قویتر شروع کنیم.
- اگر مانعی باعث سستی ما شده، آن مانع را بشناسیم و برای برطرف کردنش برنامه داشته باشیم.
- بهتر است عهدهای کوچک اما مداوم انتخاب کنیم، چون استمرار از تصمیمهای بزرگ و ناپایدار مؤثرتر است.
جمعبندی
پس برای گام گذاشتن در مسیر قرب الهی باید اول تصمیم جدی بگیریم، سپس با خدا عهد ببندیم، از عهد خود مراقبت کنیم و در پایان، رفتارمان را محاسبه و ارزیابی کنیم. این چهار مرحله مسیر بندگی را از یک آرزو به یک برنامه عملی تبدیل میکند.
نظرات