انشا در مورد عید نوروز

زمستان با تمام سردی و سپیدی‌اش بار سفر می‌بندد و جایش را به شکوفه‌های ترد و لطیف بهاری می‌دهد. عید نوروز، این آیین فرخنده و کهن، مژده‌رسان پایان تاریکی و آغاز روشنایی است؛ روزگاری که زمین پس از خوابی طولانی، ردای سبز بر تن می‌کند و کائنات را به جشنی باشکوه فرا می‌خواند.

شکوه نوروز پیش از آمدنش در کوچه و بازار تجلی می‌یابد؛ شور و شوق مردم برای خرید شب عید، صدای خنده کودکان و تکاپوی خانواده‌ها برای غبارروبی خانه‌ها، همگی نشان از یک دگرگونی بزرگ دارند. خانه‌تکانی تنها شستن فرش‌ها و گردگیری پنجره‌ها نیست، بلکه نمادی از زدودن کینه‌ها، حسادت‌ها و غم‌ها از لوح دل است تا جا برای دوستی و آشتی باز شود.

در آستانه سال نو، چیدن سفره هفت‌سین بزرگ‌ترین مظهر این جشن باستانی است؛ سفره‌ای که هر جزء آن فلسفه‌ای عمیق در دل دارد؛ سبزه به نشانه نوزایی و خرمی، سیب برای سلامتی و عشق، و سمنو که نماد برکت و قدرت است، همگی در کنار آینه و کتاب مقدس، تصویری از امید و تکامل را ترسیم می‌کنند.

لحظه تحویل سال، زیباترین زمان نوروز است؛ وقتی که همه اعضای خانواده با لباس‌های نو در کنار هم می‌نشینند، دست به دعا برمی‌دارند و با خواندن دعای تحویل سال، از درگاه خداوند دگرگونی حال خود را به بهترین احوال طلب می‌کنند. پس از آن، سنت زیبای دید و بازدید آغاز می‌شود که دل‌ها را به هم نزدیک‌تر می‌سازد و بزرگ‌ترها با دادن عیدی به کوچک‌ترها، بذر شادی را در دل آن‌ها می‌کارند.

عید نوروز به ما می‌آموزد که هیچ زمستانی جاودانه نیست و همیشه پس از هر تاریکی و سختی، بهاری پر از گل و روشنایی در راه است. این جشن باستانی به ما یادآوری می‌کند که همراه با نو شدن طبیعت، افکار و رفتارهای خود را نیز نو کنیم و با قلبی پاک و سرشار از امید، به استقبال فرداها برویم.

عید نوروز میراثی گران‌بها از نیاکان پاک ماست که چندهزار سال است هویت فرهنگی ما را زنده نگه داشته است. شاهنامه فردوسی بنیاد این روز فرخنده را به پادشاهی جمشید نسبت می‌دهد؛ روزی که عدل و داد در جهان برپا شد و آن را «روز نو» نامیدند تا نمادی از پیروزی روشنایی بر تاریکی باشد.

آداب نوروز مجموعه‌ای از مناسک پرمعناست که از هفته‌ها قبل با کاشتن سبزه و پختن سمنو آغاز می‌شود. هر یک از عناصر سفره هفت‌سین، رمزگشایی زیبایی از مواهب زمین است؛ سنجد نماد عقلانیت و سنجیده عمل کردن است، سیر نشانه قناعت و تندرستی، سرکه تجلی صبر در برابر ناملایمات روزگار، و سماق که به رنگ خورشیدِ در حال طلوع است، نماد شروعی دوباره پس از تاریکی است.

آیین‌های دیگری مانند چهارشنبه‌سوری با افروختن آتش برای دفع بلا، و سیزده‌بدر به عنوان روز گرامی‌داشت طبیعت، زنجیره این جشن باشکوه را کامل می‌کنند. در پهنه جغرافیایی نوروز، این سنت‌ها فراتر از مرزها رفته و مایه همبستگی اقوام مختلف شده است.

پاسداشت نوروز، پاسداشت فرهنگ، اصالت و هویت ملی ماست. ما دانش‌آموزان وظیفه داریم این آیین‌های پر از مهر و خرد را به خوبی بشناسیم و در حفظ و انتقال آن به نسل‌های آینده کوشا باشیم تا چراغ نوروز همواره فروزان بماند.

تعطیلات عید نوروز همیشه برای من مانند یک کتاب قصه پر از تصویرهای شاد و فراموش‌نشدنی است. امسال نیز با طنین‌انداز شدن صدای توپ تحویل سال، برگ دیگری از خاطرات شیرین زندگی من ورق خورد و روزهایی سرشار از سفر، خنده و صله‌رحم آغاز شد.

نخستین روزهای بهار با عطر شکوفه‌های بادام و دیدارهای پرشور با پدربزرگ و مادربزرگ همراه بود. تمام فامیل در خانه‌ای قدیمی و پر از صفا جمع شدیم؛ جایی که صمیمیت موج می‌زد و بزرگ‌ترها از خاطرات گذشته می‌گفتند. یکی از بهترین بخش‌های تعطیلات، سفر به دل طبیعت و تماشای زنده شدن دوباره زمین بود؛ دشت‌هایی که یکپارچه سبز شده بودند و رودهایی که با خروش خود، ترانه بهار را می‌خواندند.

در این روزها فرصت یافتم تا کتاب‌های غیردرسی مورد علاقه‌ام را بخوانم و در کنار بازی‌های سنتی با پسرعموها و دختردایی‌ها، خستگی یک سال تحصیلی را از تن به‌در کنم. روز سیزدهم فروردین نیز همراه خانواده به کوهستان رفتیم و با گره زدن سبزه‌ها به نیت سلامتی و موفقیت، تعطیلات را به پایان رساندیم.

اگرچه تعطیلات عید به پایان رسید و دوباره روی نیمکت‌های مدرسه کنار دوستانم نشستم، اما انرژی مثبت و شادابی نوروز همواره در وجودم زنده است. این روزها به من یاد دادند که قدر لحظات کنار هم بودن را بیشتر بدانم.