انشا در مورد فصل بهار

پاییز و زمستان با تمام ابهت، ابری بودن و سکوت سپیدشان رخت برمی‌بندند تا پادشاه فصل‌ها، بهار دل‌انگیز، قدم بر چشمان زمین بگذارد. بهار مظهر رستاخیز طبیعت و تبلور اراده الهی در نو شدن جهان است. زمانی که اولین جوانه‌های سبز از دل خاک سرد سر برمی‌آورند، گویی زمین پس از خوابی طولانی، چشمانش را به روی زندگی باز می‌کند، به خورشید لبخند می‌زند و آغوش خود را برای وزش نسیم‌های جان‌بخش می‌گشاید.

با آغاز فروردین، طبیعت به یک بوم نقاشی بی‌نظیر تبدیل می‌شود که پروردگار با رنگ‌های زنده و پرنشاط آن را می‌آراید. درختانی که تا دیروز خشک و بی‌برگ بودند، اکنون چادري از شکوفه‌های سپید و صورتی به سر کرده‌اند که چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌سازد. عطر خوش بهار نارنج و بوی نم‌ناک خاک باران‌خورده، هوای معتدل را عطرآگین می‌کند. دشت‌ها فرشی زمردین از سبزه‌ها به تن می‌کنند و صدای پای جویبارها که از ذوب شدن برف کوه‌ها جاری شده‌اند، موسیقی متن این فصل زیبا می‌شود.

پرندگان مهاجر مثل پرستوها پس از ماه‌ها دوری به لانه‌های خود بازمی‌گردند و نغمه‌سرایی بلبلان در میان شاخسارها، شور و نشاط زندگی را به اوج می‌رساند. باران‌های رگباری و ناگهانی بهار نیز با لطافت و مهربانی خود، غبار از چهره برگ‌ها می‌شویند و طراوت عجیبی به هوا می‌بخشند؛ گویی آسمان نیز در این شادی بزرگ زمین سهیم است و می‌خواهد سهم خود را با قطرات زلال باران ادا کند.

بهار تنها یک تغییر فصل ساده در صفحات تقویم نیست، بلکه یک درس بزرگ اخلاقی و معنوی برای انسان‌هاست. این فصل به ما می‌آموزد که پس از هر سختی و سرمای زمستانی، سرانجام روزهای روشن و پرشکوفه فرومی‌رسند. ما نیز باید همگام با دگرگونی و پاکیزگی زمین، گرد و غبار کینه‌ها، ناامیدی‌ها و اندوه‌ها را از دل بتکانیم و با امید، ایمان و انرژی مثبت، فصلی نو را در کتاب زندگی خود آغاز کنیم.

فصل بهار در فرهنگ ما ایرانیان جایگاهی فراتر از یک پدیده اقلیمی و آب‌و‌هوایی دارد؛ چرا که آغاز آن با کهن‌ترین، اصیل‌ترین و زیباترین جشن باستانی یعنی عید نوروز هم‌زمان است. نوروز جلوه‌گاه پیوند عمیق میان دگرگونی طبیعت و زندگی اجتماعی انسان‌هاست که با خود پیام صلح، دوستی، پاکیزگی و تولد دوباره را به همراه می‌آورد و دل‌ها را به یکدیگر نزدیک‌تر می‌سازد.

استقبال از بهار روزها و هفته‌ها قبل از آمدن آن آغاز می‌شود. مردم با سنت زیبای خانه‌تکانی، نه تنها خانه‌های خود را از آلودگی‌ها و غبار یک‌ساله پاک می‌کنند، بلکه روح خود را آماده استقبال از روشنایی و برکت می‌سازند. شب چهارشنبه‌سوری با روشن کردن آتش و پریدن از روی آن، نمادی برای دور کردن بیماری‌ها و پیشواز رفتن برای روزهای روشن بهاری است.

با رسیدن لحظه مقدس تحویل سال، همه اعضای خانواده با لباس‌های نو و دل‌های پر از شوق در کنار سفره هفت‌سین می‌نشینند؛ سفره‌ای که هر عنصر آن از سبزه و سیب گرفته تا سنجد، سمنو، سکه و سرکه، نماد برکت، سلامتی، عشق، صبوری و شادابی است. در روزهای نخست بهار، سنت پسندیده دید و بازدید یا همان صله رحم، دلهای فامیل و دوستان را به هم نزدیک‌تر می‌کند و عیدی دادن بزرگترها به کوچکترها، شادی عید را تکمیل می‌سازد. در نهایت، روز سیزدهم فروردین، حسن ختامی بر این جشن‌هاست که مردم با پناه بردن به آغوش طبیعت، پیوند ابدی خود را با زمین تجدید می‌کنند.

آداب و رسوم بهاری به ما یادآوری می‌کنند که انسان جزئی تفکیک‌ناپذیر از طبیعت است و باید همگام با آن نو شود. عید نوروز فرصتی است برای بخشیدن کینه‌ها، لبخند زدن به سختی‌های زندگی و شکرگزاری به درگاه خداوندی که دگرگون‌کننده دل‌ها و دیده‌هاست. چه خوب است که قلب‌های ما نیز در این فصل همواره بهاری و پر از شکوفه‌های مهربانی، گذشت و بخشش باقی بماند.