انشا در مورد بهار

جهان آفرینش، آلبوم شگفت‌انگیزی از شاهکارهای الهی است که در میان صفحات آن، فصل بهار مانند تاجی زمردین بر سر سال خودنمایی می‌کند. زمانی که زمستان با چادر سفید و نفس‌های سردش رخت برمی‌بندد، عروس فصل‌ها با دامنی از گل‌های رنگارنگ و نسیمی آکنده از عطر زندگی فرا می‌رسد تا غبار کرختی و خواب‌آلودگی را از تن زمین پاک کند.

با آغاز بهار، طبیعت از خوابی طولانی و عمیق بیدار می‌شود؛ گویی شیپور بیداربینی در سرتاسر گیتی نواخته شده است. درختانی که تا دیروز شاخه‌های خشک و بی‌جان خود را رو به آسمان دراز کرده بودند، اکنون قبای سبز بر تن می‌کنند و با شکوفه‌های صورتی و سپید، خیره‌کننده‌ترین تابلوهای هنری را می‌آفرینند. دشت‌ها با فرش زمردین سبزه‌ها پوشانده می‌شوند و رودخانه‌های خروشان که از ذوب شدن برف کوهستان‌ها جان گرفته‌اند، با صدایی دلنواز در رگ‌های زمین جاری می‌گردند.

در این میان، پرندگان مهاجر با نغمه‌های شادمانه خود، بازگشت حیات را جشن می‌گیرند و موسیقی زنده رستاخیز را می‌نوازند. هوای لطیف باران‌های بهاری، عطر خاک باران‌خورده را با شمیم گل‌های سنبل و مریم می‌آمیزد و هر پدیده، آیه‌ای برای تماشای عظمت خالق می‌شود. عید نوروز نیز سرزندگی این ایام را دوچندان می‌کند و به انسان‌ها فرصت گشت‌وگذار در این بهشت زمینی را می‌دهد.

بهار صرفاً یک دگرگونی اقلیمی نیست، بلکه مکتبی بزرگ برای آموختن درس امید، حرکت و تجدید حیات است. این فصل به ما یادآوری می‌کند که هیچ زمستانی، هرچند سخت و طولانی، ماندگار نخواهد بود و پس از هر تاریکی و سرما، نوبت به روشنایی و شکوفایی می‌رسد؛ پس شایسته است که ما نیز همگام با نو شدن دشت و دمن، خانه‌تکانی دل‌هایمان را آغاز کنیم و کینه‌ها را دور بریزیم.

به نام خالق زیبایی‌ها که با آمدن فصل بهار، زمین مرده را دوباره زنده و شاداب می‌کند. بهار اولین فصل سال و مظهر طراوت است که پس از سوز و سرمای زمستان، گرما و لبخند را به لب‌های انسان‌ها و طبیعت هدیه می‌دهد.

من فصل بهار را بسیار دوست دارم چون در این فصل هوا دیگر سرد نیست و باران‌های ملایم و زیبایی می‌بارد. در بهار درختان باغچه ما شکوفه می‌دهند، جوجه پرنده‌ها در لانه‌ها آواز می‌خوانند و همه جا سبز و دیدنی می‌شود.

همچنین عید نوروز در این فصل قرار دارد؛ ما سفره هفت‌سین می‌چینیم، لباس‌های نو می‌پوشیم و به دیدن پدربزرگ و مادربزرگ می‌رویم تا سال جدید را تبریک بگوییم. تعطیلات عید و بازی در طبیعت سرسبز، بهترین خاطرات این فصل را برای ما می‌سازد و همه فامیل دور هم جمع می‌شوند.

از انشای خود نتیجه می‌گیرم که بهار فصل شادی، مهربانی و شکرگزاری است. ما باید از دیدن این همه زیبایی لذت ببریم و از خداوند مهربان که این فصل قشنگ را برای ما آفریده است تشکر کنیم. همچنین باید مراقب باشیم که هنگام رفتن به سیزده‌بدر و تفریح در طبیعت، به گل‌ها و سبزه‌ها آسیب نزنیم و زباله نریزیم.

ماه‌ها در آغوش تاریک و سرد یک شاخه قهوه‌ای‌رنگ به خواب رفته بودم؛ خوابی سنگین در میان شلاق‌های باد زمستانی و سنگینی برف‌ها. اما سرانجام روزی فرا رسید که نجوای گرمی مرا صدا زد؛ دست نوازش نسیم صبا بود که در گوشم مژده داد وقت بیداری است.

من یک شکوفه کوچک گیلاس هستم. وقتی پوسته‌ام شکافت و برای نخستین بار چشم به جهان گشودم، چشمانم از هجوم رنگ‌ها و زیبایی‌ها خیره ماند. دشت‌ها لباس زمردین پوشیده بودند و ابر بهاری با مهربانی، مروارید باران را بر سر ما می‌پاشید تا سیراب شویم.

خورشید با پرتوهای طلایی‌اش تن خسته مرا گرم می‌کرد و باد بهاری مرا به رقص وامیداشت. از بالای شاخه می‌دیدم که انسان‌ها با لبخند به من نگاه می‌کنند، عکس می‌گیرند و از عطر خوشم انرژی می‌گیرند. من و دوستانم روی شاخه‌ها، پیام‌آوران سفید و صورتی امید هستیم و به جهان اعلام می‌کنیم که زندگی دوباره آغاز شده است.

عمر من به عنوان یک شکوفه شاید کوتاه باشد و فردا به گلبرگی آرام در آغوش باد تبدیل شوم، اما بسیار خوشحالم که سهمی در زیباتر کردن جهان و آوردن مژده بهار داشتم. درس من برای آدم‌ها این است که زیبایی‌های زودگذر زندگی را قدر بدانند، با یکدیگر مهربان باشند و همیشه در سخت‌ترین شرایط هم امیدوار بمانند.