بیت معروف «شانهات را دیر آوردی، سرم را باد برد / خشتخشت و آجرآجر، پیکرم را باد برد» مطلع غزلی عاشقانه و اندوهگین از حامد عسکری، شاعر معاصر ایرانی است که با الهام از فضای ویرانی زلزله بم و استعاره فروپاشی کالبد انسان سروده شده است.
این بیت از زیباترین و تکاندهندهترین نمونههای غزل معاصر است که به دلیل زبان ملموس، عاطفه عمیق و واژگان تصویرسازش، جایگاه ویژهای در میان مخاطبان شعر امروز پیدا کرده است. شاعر در این اثر، رنج تنهایی و تاخیر در حمایت عاطفی را به زیباترین شکل ممکن به تصویر میکشد.
متن کامل غزل شانهات را دیر آوردی سرم را باد برد
در این بخش، ابیات کامل این غزل ماندگار برای علاقهمندان به شعر معاصر آورده شده است تا بتوانید از جریان یکدست عاطفی این اثر لذت ببرید:
جمعبندی پیام شعر
جواب پیشنهادی: پیام محوری این غزل بر پایه مفهوم ادبی «نوشدارو بعد از مرگ سهراب» استوار است؛ یعنی التیام، آغوش و حمایتی که آنقدر دیر به دست عاشق میرسد که دیگر وجود او دچار فروپاشی شده و حضور معشوق توانایی جبران این ویرانی را ندارد.
شناسنامه شعر و مشخصات شاعر
شاعر اصلی این غزل غنی، حامد عسکری، شاعر، نویسنده و ترانهسرای سرشناس معاصر اهل بم است. این غزل در کتابهای رسمی او نظیر مجموعه شعر «خانمی که شما باشید» به چاپ رسیده و اصالت آن کاملاً تایید شده است.
نکته مهم: در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی، این شعر گاهی به اشتباه به نام شاعران دیگری چون علیرضا آذر یا فاضل نظری نسبت داده میشود. علت این انتساب نادرست، شباهت عمیق لحن روایی، فضای غمگین و ضربآهنگ احساسی این اثر با سبک اشعار شاعران نامبرده است؛ اما مالکیت معنوی اثر به طور قطع متعلق به حامد عسکری است.
نظرات