در اهرمهایی که نیروی محرک بین تکیهگاه و جسم قرار میگیرد، مزیت مکانیکی معمولاً کمتر از ۱ است (یعنی نیاز به نیروی بیشتری داریم، اما کنترل و دقت افزایش مییابد). چند نمونه رایج از این نوع اهرمها عبارتند از:
---
۱. انبرک (انبر معمولی)
- تکیهگاه: محل اتصال دو دسته.
- نیروی محرک: دست شما نزدیک به تکیهگاه فشار میآورد.
- جسم: قطعهای که بین نوک انبر قرار میگیرد.
- کاربرد: گرفتن اجسام کوچک با دقت (مثل خردههای شیشه).
---
۲. فندقشکن
- تکیهگاه: مفصل مرکزی.
- نیروی محرک: دست شما نزدیک به تکیهگاه فشار وارد میکند.
- جسم: فندق بین فکها قرار میگیرد.
- ویژگی: نیروی زیادی لازم است، اما کنترل شکستن پوسته آسانتر میشود.
---
۳. دربازکن بطری (نوع اهرمی)
- تکیهگاه: لبه درب بطری.
- نیروی محرک: دست شما روی دسته نزدیک به تکیهگاه فشار میدهد.
- جسم: درپوش بطری که بلند میشود.
---
۴. سیمچین
- تکیهگاه: مفصل مرکزی.
- نیروی محرک: دست شما نزدیک به تکیهگاه فشار میآورد.
- جسم: سیمی که بین فکها قرار میگیرد.
---
۵. موچین (برای برداشتن مو)
- تکیهگاه: نقطه اتصال دو طرف موچین.
- نیروی محرک: انگشتان شما نزدیک به تکیهگاه فشار وارد میکنند.
- جسم: مویی که بین نوک موچین گرفته میشود.
---
نکته کلیدی:
در تمام این اهرمها، ترتیب قرارگیری اجزا به این صورت است:
تکیهگاه — نیروی محرک — جسم
این آرایش باعث میشود مسافت حرکت جسم بیشتر شود، اما نیروی کمتری به جسم وارد گردد (مزیت مکانیکی <۱).
مثال کاربردی:
وقتی با انبرک یک تکه کاغذ را برمیدارید، نیاز به نیروی بیشتری دارید، اما میتوانید آن را با دقت جابجا کنید!
نظرات