من پروانه‌ای کوچک و رنگارنگ بودم؛ اما در آن شب تاریک، رنگ بال‌هایم هم دیده نمی‌شد. آسمان مثل پارچه‌ای سیاه روی باغ افتاده بود و هیچ ستاره‌ای راه را نشانم نمی‌داد. باد آرامی میان شاخه‌ها می‌وزید و صدای برگ‌ها در گوشم می‌پیچید. من تنها پرواز می‌کردم و نمی‌دانستم به کدام سو بروم.

هرچه بال می‌زدم، تاریکی بیشتر دورم حلقه می‌زد. گاهی روی برگی می‌نشستم و به سکوت گوش می‌دادم. دلم می‌خواست نوری پیدا شود؛ حتی نوری کوچک، حتی به اندازه یک نقطه. ناگهان از دور روشنایی لرزانی دیدم. اول خیال کردم چشم‌هایم اشتباه می‌بینند، اما نه؛ در میان آن همه سیاهی، شمعی کوچک می‌سوخت.

به سوی شمع پرواز کردم. نورش آرام بود و شعله‌اش مثل زبانی طلایی در هوا می‌رقصید. گرمای ملایمی از آن بلند می‌شد و روی بال‌هایم می‌نشست. برای من که مدت‌ها در تاریکی مانده بودم، آن شمع مثل خورشیدی کوچک بود. احساس کردم دیگر تنها نیستم. انگار کسی در دل شب برایم چراغی روشن کرده بود.

اما هرچه نزدیک‌تر می‌شدم، گرمای شمع بیشتر می‌شد. فهمیدم نور زیباست، اما اگر بی‌فکر به آن نزدیک شوم، ممکن است بال‌هایم بسوزد. لحظه‌ای ایستادم و دور شمع چرخیدم. دلم می‌خواست به شعله دست بزنم، ولی صدایی در درونم گفت: «امید را ببین، اما خودت را نابود نکن.»

پس کمی دورتر نشستم؛ جایی که نور شمع را می‌دیدم و گرمایش را حس می‌کردم، اما از شعله در امان بودم. آنجا فهمیدم که هر نوری راه نجات است، اگر با عقل و احتیاط به آن نزدیک شویم. شمع به من یاد داد تاریکی هرقدر هم بزرگ باشد، با روشنایی کوچکی شکسته می‌شود.

آن شب، دیگر از سیاهی نمی‌ترسیدم. راه برگشت را پیدا کردم و به سوی شاخه‌ای امن پرواز کردم. هنوز نور شمع از دور پیدا بود و من می‌دانستم تا وقتی امید در دل من روشن است، هیچ شبی کاملاً تاریک نیست.

من از آن شب یاد گرفتم که زندگی گاهی مثل باغی تاریک است و ما مثل پروانه‌هایی سرگردان در آن پرواز می‌کنیم. اما اگر امید داشته باشیم، نوری پیدا می‌شود. فقط باید یادمان باشد که زیبایی را دوست بداریم، اما با شتاب و بی‌فکری خود را به خطر نیندازیم.