انشا درباره قطره بارانی که از ابری چکیده‌اید؛ متن آماده

من قطره‌ای کوچک از دل ابری خاکستری بودم. مدت‌ها در آغوش نرم ابر زندگی می‌کردم و کنار قطره‌های دیگر، صدای باد را می‌شنیدم. ابر ما سنگین و پر از حرف‌های نگفته بود. یک روز، باد آرامی وزید و من حس کردم زمان سفرم فرا رسیده است.

ناگهان از ابر جدا شدم. اول ترسیدم؛ زیر پایم زمین بزرگی بود که از آن بالا کوچک و دور به نظر می‌رسید. در میان هوا می‌چرخیدم و باد مرا این سو و آن سو می‌برد. از کنار پرنده‌ای گذشتم، روی گونه کودکی نشستم و دوباره لغزیدم. دنیا از بالا زیبا بود؛ خانه‌ها مثل جعبه‌های رنگی بودند و رودخانه‌ها مانند نخ‌های نقره‌ای روی زمین می‌درخشیدند.

کمی بعد روی برگ سبز درختی فرود آمدم. برگ تشنه بود و با مهربانی مرا پذیرفت. از لبه برگ سر خوردم و به خاک رسیدم. خاک خشک، مرا در آغوش گرفت و من آرام‌آرام به سوی ریشه‌ها رفتم. فهمیدم که من فقط یک قطره کوچک نیستم؛ می‌توانم به رشد یک گل کمک کنم، تشنگی زمین را کم کنم و بخشی از زندگی باشم.

خورشید که بالا آمد، گرمای او مرا سبک کرد. دوباره از زمین جدا شدم و به آسمان برگشتم. حالا می‌دانستم سفر قطره‌ها هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. ما از ابر می‌آییم، به زمین جان می‌دهیم و روزی دوباره به آسمان بازمی‌گردیم.

من قطره‌ای باران بودم که از دل ابری تیره چکیدم. وقتی از ابر جدا شدم، هم ترسیدم و هم هیجان‌زده شدم. باد مرا با خود برد و من از بالا شهر، درختان و رودخانه را دیدم. بعد روی پنجره خانه‌ای نشستم و کودک کوچکی با لبخند مرا نگاه کرد.

چند لحظه بعد از شیشه پایین لغزیدم و به خاک رسیدم. خاک تشنه مرا نوشید و من راهی ریشه یک گل شدم. آن روز فهمیدم که حتی یک قطره کوچک هم می‌تواند برای زمین مفید باشد.