انشا درباره سرگذشت یک رود و آلودگی آب از زبان رود

عنوان: من، رودی که هنوز امید دارد

من یک رودم؛ رودی که روزی از دل کوه‌های بلند با صدای شادی به راه افتادم. اول راه، آبی زلال و روشن داشتم. برف‌های سفید کوهستان آب می‌شدند و قطره‌قطره به من می‌پیوستند. من از میان سنگ‌ها می‌گذشتم، برای درختان کنارم آب می‌آوردم و تشنگی زمین را برطرف می‌کردم.

روزهای گذشته را خوب به یاد دارم. ماهی‌ها در آغوش من شنا می‌کردند، پرندگان کنارم آواز می‌خواندند و کودکان با خنده به صدای آب گوش می‌دادند. مردم روستا می‌دانستند که من فقط یک رود نیستم؛ من زندگی هستم. من به مزرعه‌ها آب می‌دادم، خاک را زنده نگه می‌داشتم و راهی برای ادامه زندگی گیاهان و جانوران بودم.

اما کم‌کم روزهای سخت من آغاز شد. بعضی انسان‌ها فراموش کردند که آب نعمت بزرگی است. زباله‌های پلاستیکی را در من ریختند، بطری‌ها و کیسه‌ها روی آبم شناور شدند و گاهی فاضلاب خانه‌ها یا کارخانه‌ها به بدنم وارد شد. آب زلال من تیره شد و بوی بدی گرفت. ماهی‌ها کمتر شدند و پرندگان دیگر مثل گذشته کنارم نمی‌نشستند.

من از انسان‌ها ناراحت شدم، اما هنوز ناامید نیستم. می‌دانم اگر مردم بخواهند، می‌توانند دوباره مرا پاک کنند. کافی است زباله‌ها را در رود نریزند، فاضلاب را پیش از ورود به طبیعت تصفیه کنند، از مصرف بی‌رویه آب خودداری کنند و به کودکان یاد بدهند که آب، سرمایه همه موجودات زنده است.

من دوست دارم دوباره همان رود شاد و زلال گذشته باشم. دوست دارم ماهی‌ها در آبم شنا کنند، درختان کنارم سبز بمانند و کودکان با آرامش صدایم را بشنوند. من از انسان‌ها فقط یک خواهش دارم: با من مهربان باشید، زیرا اگر رودها آلوده شوند، زندگی انسان‌ها هم آلوده و سخت می‌شود.

پس بیایید دست به دست هم بدهیم و از آب‌ها مراقبت کنیم. من هنوز جاری‌ام و هنوز امید دارم. اگر شما مرا پاک نگه دارید، من هم زندگی را به دشت‌ها، روستاها و شهرها هدیه می‌دهم.