ضربالمثل «کوه به کوه نمیرسد، آدم به آدم میرسد» یکی از حکمتهای پرمعنی در فرهنگ فارسی است که نشاندهندهی اهمیت روابط انسانی و امکان کمک و همراهی بین افراد است. در ادامه، داستانی که معمولاً برای این ضربالمثل نقل میشود را میآوریم:
---
داستان ضربالمثل:
روزی، دو کوه بلند و عظیم در دو سوی یک درهی بزرگ قرار داشتند. سالها بود که این دو کوه روبروی هم ایستاده بودند، اما هرگز به هم نرسیدند و حتی یک قدم به یکدیگر نزدیک نشدند. روزی، مرد فقیری که از کنار این کوهها میگذشت، با ناراحتی گفت:
*«ای کاش این کوهها کمی به هم نزدیک میشدند تا من مجبور نباشم این راه طولانی و سخت را طی کنم!»*
ناگهان صدایی از آسمان شنیده شد:
*«کوهها هرگز به هم نمیرسند، اما انسانها میتوانند به هم برسند و یکدیگر را یاری کنند.»*
مرد که متوجه معنای این سخن شده بود، به سمت روستایی رفت و از مردم کمک خواست. روستاییان با همکاری هم، پلی محکم بین دو کوه ساختند تا دیگر هیچ مسافری مجبور نباشد راه دور و خطرناک را طی کند. از آن روز به بعد، هر وقت کسی در مشکلی بود، دیگران به او کمک میکردند و این جمله را یادآوری میشدند:
«کوه به کوه نمیرسد، آدم به آدم میرسد.»
---
معنای ضربالمثل:
این ضربالمثل تأکید میکند که طبیعت و چیزهای بیجان (مانند کوهها) قادر به کمک به یکدیگر نیستند، اما انسانها میتوانند با همدلی و همکاری، مشکلات یکدیگر را حل کنند. این سخن یادآور اهمیت همبستگی، مهربانی و تعاون در زندگی اجتماعی است.
امروزه از این ضربالمثل در موقعیتهایی استفاده میشود که افراد به جای انتظار کمک از جاهای دور یا غیرممکن، به اطرافیان خود تکیه کنند و بدانند که انسانها میتوانند در سختترین شرایط، یار و پشتیبان هم باشند.
نظرات