انشای کوتاه درباره ی شهید قاسم سلیمانی

در آسمان سراسر افتخار ایران اسلامی، ستارگان درخشانی وجود دارند که راهنمای ما در تاریکی‌ها هستند. در میان این نام‌های جاودان، نام سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی همچون خورشیدی فروزان می‌درخشد؛ مردی از جنس حماسه و ایمان که زندگی خود را وقف امنیت، عزت و سرافرازی میهن عزیز و مظلومان جهان کرد.

حاج قاسم سلیمانی در سال ۱۳۳۵ در خاک پاک کرمان و در خانواده‌ای ساده چشم به جهان گشود. او از همان جوانی با تکیه بر کار و تلاش، روحیه‌ای خستگی‌ناپذیر یافت و با آغاز جنگ تحمیلی، شجاعانه به جبهه‌های نبرد شتافت. حاج قاسم سال‌ها فرماندهی لشکر خط‌شکن ۴۱ ثارالله را بر عهده داشت و پس از آن با فرماندهی نیروی قدس سپاه، به کابوس بزرگ تروریست‌های داعش در منطقه تبدیل شد. او با تدبیر بی‌نظیرش، ریشه ستم را خشکاند، اما با وجود این قدرت و عظمت نظامی، وصیت کرد که بر روی سنگ مزارش تنها واژه مقدس «سرباز» را حک کنند؛ واژه‌ای که تبلور تواضع و اخلاص بی‌انتهای او بود.

سحرگاه سیزدهم دی‌ماه سال ۱۳۹۸، با پرواز ملکوتی این سردار بزرگ به آرزوی دیرینه‌اش یعنی شهادت رقم خورد. اگرچه جسم او در میان ما نیست، اما مکتب و تفکر او زنده است. ما دانش‌آموزان با درس‌خواندن، حفظ حجاب، پایبندی به ارزش‌های ملی و حرکت در مسیر ولایت، راه روشن این قهرمان بی‌ادعا را با قدرت ادامه خواهیم داد.

وقتی نام قهرمان را می‌شنویم، ناخودآگاه به یاد پهلوانان داستان‌های قدیمی می‌افتیم؛ اما ما در عصر خودمان یک قهرمان واقعی و زنده را دیدیم که نامش حاج قاسم سلیمانی بود؛ فرماندهی که هم شجاع بود و هم مهربان.

حاج قاسم سلیمانی تمام عمر خود را در جبهه‌ها گذراند تا ما بتوانیم در امنیت و آرامش درس بخوانیم و زندگی کنیم. او در برابر دشمنان مثل کوه استوار و محکم بود، اما وقتی به بچه‌های کوچک و فرزندان شهدای عزیز می‌رسید، لبخند می‌زد، به آن‌ها گل هدیه می‌داد و مثل پدری مهربان نوازششان می‌کرد. او به همه مردم ایران عشق می‌ورزید و در روزهای سخت سیل و زلزله، خودش برای کمک به یاری مردم می‌شتافت.

دشمنان کینه‌توز کشورمان او را به شهادت رساندند چون از شجاعت و محبوبیت او می‌ترسیدند. ما هرگز سردار دل‌ها را فراموش نمی‌کنیم و با خوب درس خواندن و اخلاق نیکو، تلاش می‌کنیم سربازان خوبی برای کشور عزیزمان ایران باشیم.