منظور از جدول استهلاک ماده 149، جدول مصوب سازمان امور مالیاتی کشور است که نرخها، مدت زمان و روشهای مجاز محاسبه استهلاک داراییهای مشهود و نامشهود را برای تعیین هزینههای قابل قبول مالیاتی تبیین میکند.
ماده ۱۴۹ قانون مالیاتهای مستقیم یکی از ارکان کلیدی در حسابداری مالیاتی و تنظیم اظهارنامههای عملکرد شرکتها است. بر اساس این قانون، داراییهایی که بر اثر استفاده یا گذشت زمان دچار کاهش ارزش میشوند، مشمول استهلاک بوده و هزینه حاصل از آن به عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی تلقی میشود.
ماهیت ماده ۱۴۹ قانون مالیاتهای مستقیم و سیر تحول آن
با اصلاح قانون مالیاتهای مستقیم، مقررات مربوط به استهلاک داراییها از ماده ۱۵۱ قدیمی به ماده ۱۴۹ منتقل شد تا سیستمی پویاتر و منعطفتر زیر نظر سازمان امور مالیاتی و هیئت وزیران شکل بگیرد.
بر اساس این ماده قانونی، داراییهایی که بر اثر استفاده، گذشت زمان یا دگرگونیهای فناوری دچار کاهش ارزش میشوند، استهلاکپذیر بوده و هزینه استهلاک آنها به عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی جهت کاهش درآمد مشمول مالیات پذیرفته میشود.
مبنای اجرایی این قانون، بخشنامه مادر شماره ۲۰۰/۹۵/۷۸ و آخرین اصلاحیه ساختاری آن یعنی بخشنامه شماره ۲۰۰/۹۶/۱۷۴ است که جدول داراییها را از ۳۸ گروه قدیمی به ۲۵ گروه کلی تجمیع کرد.
روشهای قانونی محاسبه استهلاک در مقررات مالیاتی
سازمان امور مالیاتی کشور بر اساس استانداردها و معیارهای قانونی، روشهای مشخصی را برای محاسبه افت ارزش داراییها تعیین کرده است که در ادامه بررسی میشوند:روش خط مستقیم (مبتنی بر زمان)بهای تمامشده دارایی به نسبت مساوی در طول عمر مفید آن (به سال) توزیع میشود؛ این روش برای داراییهایی مثل ساختمان، نرمافزارها و حقوق مالی کاربرد وسیعی دارد.
نظرات