پایتخت سلسله علویان در جدول

سلسله علویان طبرستان که به علویان زیدی نیز معروف هستند، نخستین حکومت مستقل شیعی را در اقلیم شمال ایران پایه گذاری کردند. حل کنندگان جدول های متقاطع و طراحان سرگرمی های فکری معمولاً برای این سوال پاسخ های کوتاه و دقیقی را مد نظر قرار می دهند که به شناخت جغرافیای تاریخی ایران کمک شایانی می کند.

راهنمای حل جدول: پایتخت سلسله علویان

اگر در حال حل جدول هستید و با این سوال مواجه شده اید، برای پیدا کردن خانه های خالی می توانید از مشخصات کلمه ای زیر استفاده کنید تا خانه های افقی یا عمودی شما به درستی تکمیل شود:

تاریخچه و چگونگی شکل‌گیری حکومت علویان طبرستان

حکومت علویان طبرستان در سال ۲۵۰ هجری قمری (سده سوم) به عنوان نخستین دولت مستقل شیعی در شرق جهان اسلام پایه‌گذاری شد. پیش از تشکیل این سلسله، عمال و کارگزاران طاهری با تکیه بر قدرت خلافت عباسی، فشارهای مالی و اقتصادی شدیدی بر مردم شمال ایران وارد می‌کردند و دست به مصادره زمین‌های بومیان می‌زدند.

مردم ستمدیده و بزرگان مناطق رویان، دیلم و کلار (مرزن‌آباد امروزی) با پناه دادن به سادات علوی که از جور خلفای عباسی به کوهستان‌های البرز کوچ کرده بودند، شرایط را برای یک دگرگونی بزرگ آماده ساختند. در نهایت مردم این مناطق از حسن بن زید (داعی کبیر) دعوت کردند تا رهبری قیام را بر عهده بگیرد. این حرکت انقلابی با حمایت همه‌جانبه جنگاوران دیلمی به سرعت به پیروزی رسید و عمال طاهری از شهرهای کلیدی شمال رانده شدند.

چرا آمل به عنوان پایتخت اصلی انتخاب شد؟

پیش از پیروزی قیام علویان، شهر ساری مرکز اداری و امارت طاهریان در طبرستان بود؛ اما حسن بن زید پس از فتح آمل در ۲۳ شوال ۲۵۰ هجری قمری، این شهر را به عنوان پایتخت رسمی خود برگزید. دلایل استراتژیک این انتخاب را می توان در موارد زیر خلاصه کرد:

سایر شهرهای مهم و پایتخت‌های موقت علویان

در طول حیات سلسله علویان زیدی، با توجه به شرایط جنگی و تاخت و تاز حکومت های همجوار، شهرهای دیگری نیز نقش مقر فرماندهی یا پایتخت دوم را ایفا کردند:

ویژگی‌های منحصر به فرد حکومت علویان زیدی

علویان طبرستان به سفیدجامگان معروف بودند؛ چرا که حسن بن زید در تضاد با خلافت عباسی که از رنگ سیاه برای پرچم و لباس استفاده می‌کرد، لباس و پرچم رسمی حکومت خود را به رنگ سفید تغییر داد تا مرزبندی عقیدتی خود را آشکار کند.

شرط امامت در مذهب زیدیه، زهد، علم و قیام مصلحانه و مسلحانه علیه ظلم بود؛ به همین دلیل رهبران این سلسله لقب داعی (دعوت‌کننده به حق) داشتند. این حکومت مأمن و پناهگاه دانشمندان، شاعران و سادات شیعه شد و نقش اصلی را در مسلمان کردن و گرایش مردمان مناطق سخت‌گذر گیلان و دیلم به تشیع ایفا کرد.

پرسش‌های متداول برای اطلاعات تکمیلی