سوگو

پوشش گیاهی و جانوران نواحی قطبی را نام ببرید

9 دقیقه مطالعه

مهم‌ترین پوشش گیاهی نواحی قطبی شامل گلسنگ‌ها، خزه‌ها و علف‌های قطبی کوتاه است و شاخص‌ترین جانوران آن شامل خرس قطبی، روباه قطبی و والروس در قطب شمال و انواع پنگوئن‌ها و فک‌های خزدار در قطب جنوب هستند.

نواحی قطبی زمین از جمله خشن‌ترین، سردترین و در عین حال شگفت‌انگیزترین اکوسیستم‌های سیاره ما به شمار می‌روند. این مناطق به دلیل زاویه تابش خورشید، در بیشتر روزهای سال پوشیده از برف و یخ هستند و سرمای استخوان‌سوزی بر آن‌ها حاکم است. با این حال، حیات در این مناطق هرگز متوقف نشده و جانداران خاصی توانسته‌اند با این شرایط فوق‌العاده سخت سازگار شوند.

آشنایی با زیست‌بوم منجمد قطبی و توندرا

نواحی قطبی زمین به دو بخش عمده تقسیم می‌شوند: شمالگان (آرکتیک) در نیمکره شمالی و جنوبگان (آنتارکتیکا) در نیمکره جنوبی. این دو منطقه از نظر ساختار جغرافیایی تفاوت‌های اساسی با یکدیگر دارند؛ شمالگان یک اقیانوس منجمد است که توسط خشکی‌ها احاطه شده، در حالی که جنوبگان یک قاره خاکی و مرتفع است که با لایه‌های عظیمی از یخ و اقیانوس‌های منجمد احاطه شده است.

در حاشیه این مناطق قطبی، بیومی به نام توندرا یا سرددشت شکل می‌گیرد. مشخصه اصلی توندرا، دشت‌های وسیع، کلان و کاملاً بی‌درخت است. خاک این نواحی دارای لایه‌ای همیشه منجمد به نام پرمافروست (خاک منجمد دائمی) است که عمق آن در برخی نقاط به صدها متر می‌رسد. وجود این لایه منجمد مانع نفوذ ریشه درختان بزرگ به اعماق زمین می‌شود. در تابستان‌های بسیار کوتاه قطبی، تنها چند سانتی‌متر از سطح خاک ذوب می‌شود و به دلیل عدم امکان نفوذ آب به لایه‌های زیرین، باتلاق‌ها و آبگیرهای کم‌عمقی در سطح زمین پدید می‌آید که بستر رشد گیاهان مینیاتوری را فراهم می‌کند.

پوشش گیاهی نواحی قطبی؛ شاهکار بقا در خاک منجمد

به دلیل سرمای شدید، بادهای تند، فصل رشد بسیار کوتاه و خاک منجمد، هیچ درخت بلندی در قطب رشد نمی‌کند و پوشش گیاهی به گونه‌های بسیار مقاوم و کوتاه محدود می‌شود. مهم‌ترین این گیاهان عبارتند از:

گلسنگ‌ها (Lichens): این موجودات شگفت‌انگیز در واقع حاصل همزیستی قارچ و جلبک هستند. آن‌ها نیازی به خاک غنی ندارند و می‌توانند روی صخره‌ها و سنگ‌های عریان قطبی رشد کنند. گلسنگ‌ها مقاومت خیره‌کننده‌ای در برابر انجماد دارند و در رنگ‌های متنوعی مانند نارنجی، سبز و سیاه دیده می‌شوند.
خزه‌ها (Mosses): گیاهان بدون آوندی هستند که در تابستان‌های کوتاه، روی سنگ‌ها و زمین‌های مرطوب مجاور آبگیرها می‌رویند و فرش‌های سبزرنگ و متراکمی را برای حفظ رطوبت و گرما ایجاد می‌کنند.
علف‌های قطبی و جگن‌ها: گیاهانی مانند علف پشمکی (Cotton Grass) با گل‌های سفید پنبه‌ای در این مناطق رشد می‌کنند. ظاهر پنبه‌ای این گیاه کمک می‌کند تا گرما در اطراف دانه‌ها حفظ شود.
گیاهان گلدار مینیاتوری: گونه‌های مقاومی مثل شقایق قطبی (Polar Poppy) با گل‌های زرد روشن در توندرا یافت می‌شوند. گلبرگ‌های این شقایق مانند یک بشقاب ماهواره‌ای جهت حرکت خورشید را دنبال می‌کنند تا حداکثر گرما را برای گرده‌افشانی جذب نمایند.
درختچه‌های کوتوله: گیاهانی مانند بید قطبی وجود دارند که به جای رشد عمودی، به صورت کاملاً افقی و چسبیده به زمین رشد می‌کنند تا از گزند بادهای شدید و سرمای هوا در امان بمانند. ارتفاع آن‌ها اغلب از چند سانتی‌متر تجاوز نمی‌کند.

نکته مهم: خط درخت‌زار قطبی (Tree line) مرزی جغرافیایی است که پس از آن به دلیل سرمای مفرط و وجود خاک پرمافروست، شرایط اقلیمی برای رشد هرگونه درخت معمولی غیرممکن می‌شود.

جانوران قطب شمال (منطقه شمالگان یا آرکتیک)

حیات وحش قطب شمال بسیار غنی و وابسته به مجمع‌الجزایر و یخ‌های شناور اقیانوسی است. پستانداران این منطقه برای بقا در این محیط سخت تکامل یافته‌اند:

خرس قطبی | شکارچی خشکی
روباه قطبی | استتار فصلی
والروس | عاج بلند
گوزن شمالی | تغذیه از گلسنگ
نهنگ ناروال | آب‌های سرد
۱ خرس قطبی: بزرگ‌ترین پستاندار گوشت‌خوار خشکی در شمالگان است. پوست خرس قطبی سیاه و موهای آن شفاف و توخالی است که نور خورشید را به پوست هدایت می‌کند. آن‌ها برای شکار فک‌ها کاملاً به صفحات یخی شناور وابسته هستند.
۲ روباه قطبی: جانوری کوچک با سیستم استتار فوق‌العاده که پوشش خز آن در زمستان برای پنهان شدن در برف به رنگ سفید خالص درمی‌آید و در تابستان با ذوب شدن برف‌ها به رنگ قهوه‌ای یا خاکستری تغییر می‌کند.
۳ والروس (گراز دریایی): پستانداران عظیم‌الجثه دریایی با عاج‌های بلند عاجی و لایه چربی بسیار ضخیم که از عاج‌های خود برای بالا کشیدن بدن روی صفحات یخی و دفاع استفاده می‌کنند.
۴ گوزن شمالی (کاریبو): این پستانداران گیاه‌خوار دارای سم‌های پهنی هستند که مانند کفش برف‌پیما عمل کرده و مانع فرو رفتن آن‌ها در برف می‌شود. آن‌ها با سم‌های خود برف را کنار می‌زنند تا به گلسنگ‌های زیر آن دسترسی پیدا کنند.

جانوران قطب جنوب (قاره جنوبگان یا آنتارکتیکا)

قاره جنوبگان به دلیل انزوای جغرافیایی شدید و سرمای بیشتر نسبت به قطب شمال، حیات وحش خشکی‌زی بسیار محدودی دارد و بیشتر جانداران آن وابسته به دریا هستند:

پنگوئن‌ها: این پرندگان بدون پرواز، نماد اصلی قطب جنوب هستند. گونه‌هایی مانند پنگوئن امپراتور و پنگوئن آدلی در شدیدترین سرمای زمستان جنوبگان بر روی خشکی و یخ زادآوری می‌کنند و ساختار اجتماعی شگفت‌انگیزی دارند.
فک‌های قطبی: جانورانی نظیر فک پلنگی و فک ودل از شکارچیان ماهر آب‌های جنوبگان هستند. فک پلنگی با خال‌های مشخص بر روی بدن، به عنوان یکی از شکارچیان اصلی پنگوئن‌ها شناخته می‌شود.
نهنگ‌های بزرگ (نهنگ آبی و ارکا): آب‌های سرد قطب جنوب در طول تابستان سرشار از مواد مغذی می‌شوند؛ به همین دلیل نهنگ‌های غول‌پیکر برای تغذیه به این مناطق مهاجرت می‌کنند.
کریل‌های قطب جنوب (Antarctic Krill): میگوهای بسیار ریزی هستند که به صورت توده‌های میلیاردی در آب‌های منجمد شناورند. کریل‌ها پایه و اساس زنجیره غذایی جنوبگان را تشکیل می‌دهند و غذای اصلی پنگوئن‌ها، فک‌ها و نهنگ‌ها هستند.

یک نکته جالب: پنگوئن‌ها فقط و فقط در نیمکره جنوبی زندگی می‌کنند و هیچ پنگوئنی در قطب شمال وجود ندارد. در مقابل، خرس‌های قطبی نیز فقط در قطب شمال هستند و این دو جانور هرگز در طبیعت یکدیگر را ملاقات نمی‌کنند.

مکانیسم‌های سازگاری جانداران با سرمای استخوان‌سوز

برای زنده ماندن در دمایی که گاهی به کمتر از منفی ۵۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد، حیوانات قطبی باید از استراتژی‌های آناتومیک و رفتاری ویژه‌ای بهره ببرند. این روش‌های تکاملی به شرح زیر است:

راهکارهای فیزیولوژیکی و ساختاری حیوانات قطبی

لایه‌های ضخیم چربی (Blubber): پستانداران دریایی مانند فک‌ها و وال‌ها لایه‌ای از چربی به ضخامت چندین سانتی‌متر زیر پوست خود دارند که به عنوان یک عایق حرارتی بی‌نظیر، مانع از خروج گرمای بدن به آب‌های منجمد زیر صفر می‌شود.
سیستم تبادل گرمایی متقابل: رگ‌های خونی در پاها و اندام‌های انتهایی حیوانات قطبی (مانند پاهای پنگوئن یا خرس) به طور متراکم در کنار هم قرار گرفته‌اند. خون گرمی که از قلب به سمت پاها می‌رود، خون سردی را که از پاها به سمت قلب بازمی‌گردد گرم می‌کند تا مرکز بدن دچار افت دما نشود.
قانون ساختاری آلن: بر اساس این اصل زیست‌شناختی، حیوانات مناطق قطبی در طول تکامل دارای گوش‌ها، دم‌ها و پاهای کوتاه‌تری نسبت به هم‌خانواده‌های خود در مناطق گرمسیر شده‌اند تا سطح تماس بدن با هوای سرد کاهش یافته و انرژی کمتری تلف شود.
تجمعات رفتاری: پنگوئن‌های امپراتور برای مقابله با بادهای شدید و سرمای کشنده، به صورت توده‌های فشرده چند هزارتایی در کنار هم جمع می‌شوند. آن‌ها به نوبت جای خود را از مرکز گرم گروه به حاشیه‌های سرد تغییر می‌دهند تا همه اعضا شانس بقا داشته باشند.

جمع‌بندی زیست‌بوم قطبی

نتیجه‌گیری: حیات در نواحی قطبی نمونه بارزی از انعطاف‌پذیری طبیعت است. پوشش گیاهی مینیاتوری مانند گلسنگ‌ها و خزه‌ها در کنار جانوران تنومند و مقاومی چون خرس‌های قطبی، پنگوئن‌ها و فک‌ها با تکیه بر لایه‌های عایق، سیستم‌های گردش خون خاص و رفتارهای جمعی توانسته‌اند بر یکی از خشن‌ترین اقلیم‌های کره زمین غلبه کنند.

پرسش‌های متداول کاربران

چرا درختان بلند در مناطق قطبی و توندرا رشد نمی‌کنند؟

به دلیل وجود لایه پرمافروست (خاک همیشه منجمد زیرین) که اجازه توسعه ریشه‌های عمیق را به درختان نمی‌دهد و همچنین به دلیل فصل رشد بسیار کوتاه (کمتر از ۶۰ روز) و بادهای خشک و شدید قطبی.

آیا خرس‌های قطبی و پنگوئن‌ها در یک زیستگاه مشترک زندگی می‌کنند؟

خیر، این یک باور اشتباه است. خرس‌های قطبی فقط در نیمکره شمالی (قطب شمال) زندگی می‌کنند، در حالی که پنگوئن‌ها منحصراً در نیمکره جنوبی (قطب جنوب و جزایر اطراف آن) سکونت دارند و هرگز در طبیعت با هم روبرو نمی‌شوند.

پروتئین ضدیخ طبیعی در بدن کدام جانداران قطبی وجود دارد

برخی از آبزیان قطبی مانند «ماهی یخی» در قطب جنوب، پروتئین‌های ویژه‌ای در خون و بافت‌های خود ترشح می‌کنند که مانع کریستالیزه شدن و یخ زدن آب در بدنشان در دمای منفی ۲ درجه سانتی‌گراد می‌شود.

تازه‌ترین مطالب

همه مطالب

پیشنهاد مطالعه

چند مطلب تصادفی از آرشیو سوگو، شاید این‌ها هم به کارتان بیاید.

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید!